Baba

Baba filminde, 80 yaşındaki Anthony, huysuz karakteri ve yalnız yaşama konusundaki inatçılığıyla tanınır. Kızı Anne'in yardımcı bulma girişimlerini sürekli reddeder. Ancak Anne'in artık günlük ziyaretlerini gerçekleştiremeyecek olması ve Anthony'nin gerçeklik algısında belirgin sarsıntılar başlamasıyla durum değişir. Anthony'nin zihni giderek daha karmaşık bir labirente dönüşürken, geçmişi ile şimdiki zaman arasındaki çizgiler bulanıklaşır. Odasında aniden beliren yabancılar, tanıdık yüzlerin değişen kimlikleri ve sürekli yer değiştiren nesneler, Anthony'nin kendi evinde bile neyin gerçek olduğunu sorgulamasına neden olur. Film, yaşlılığın getirdiği hafıza kaybının bir bireyin kimliği ve çevresi üzerindeki etkilerini inceler. Anthony'nin kendi benliğini ve geçmişini kaybetme korkusu, hikayenin derinliğini oluşturur. Bu süreçte Anthony, sevdiklerine duyduğu bağlılık ve bağımsızlık arzusu arasında zorlu bir mücadele verir. İzleyici, Anthony'nin paramparça olan zihninin iç dünyasına tanık olurken, insan deneyiminin kırılganlığı ve hafızanın ne kadar değerli olduğu üzerine düşünmeye yönlendirilir